Film; The Hunger Games

Ik heet Lisanne de Lange en zit in 4A. Ik heb de film ´The Hunger Games´ een tijd geleden gekeken met Teddy Dambrink, ook uit klas 4A, in de bioscoop.

 De regisseur van deze film is Gary Ross en de hoofdrolspelers zijn Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Elizabeth Banks, Woody Harrelson, Stanley Tucci en Donald Sutherland.

Ik heb ervoor gekozen om naar deze film te gaan met Teddy omdat zij hier al heel lang enthousiast voor was. Zij had namelijk de boeken ervan ook al gelezen. Zij had mij verteld waar het over ging en op die manier werd ik ook enthousiast en wilde ik het ook graag zien.

De film gaat over een land Panem, waar het Capitol van de twaalf districten eist dat zij jaarlijks één jongen en één meisje leveren voor The Hunger Games. The Hunger Games is een soort van tv programma. Er worden 12 jongens en 12 meisjes gekozen door te loten en worden allemaal in een grote arena gezet, waar er maar één levend uit kan komen. De rest van de mensen wordt gedwongen om naar The Hunger Games live op televisie te volgen. De zestienjarige Katniss Everdeen komt uit district 12, een van de armste districten. Ze weet zichzelf, haar moeder en zusje Prim in leven te houden door in de bossen te jagen met haar beste vriend Gale, Katniss is namelijk erg goed met een pijl en boog. Maar dan wordt haar zusje Prim geselecteerd voor The Hunger Games. Katniss raakt in paniek en schreeuwt dat ze zich wil opofferen als eerbetoon van het district. Eenmaal in de arena wordt ze geconfronteerd met de moeilijke keuzes die ze daarvoor moet maken. Afwegingen tussen de dood en mededogen, maar ook tussen liefde en leven. Ze moet zichzelf geliefd maken bij het volk door heel lief en er mooi uit te zien, hierdoor kan ze overleven omdat het volk haar dan kunnen sponsoren en dus haar geven wat ze nodig heeft. Helaas kan ze niet heel snel goed vrienden maken. Ze maakt indruk op het volk door een prachtig schot af te vuren.

En dan begint The Hunger Games, er gebeuren allemaal gevaarlijke dingen en dodelijke dingen. Ze krijgen namelijk te maken met dodelijke bijen, bosbranden, hele grote hondachtige beesten. Later worden de regels aangepast en kunnen er twee mensen winnen, als ze maar in hetzelfde district zitten. Peeta, de jongen die gekozen werd van district 12, en Katniss weten te winnen, maar dan worden de regels weer aangepast. Peeta zegt tegen Katniss dat zij hem moet doden, Katniss wil natuurlijk winnen maar niet op die manier. Katniss en Peeta besluiten zelfmoord te plegen en dan worden de regels weer teruggedraaid. Ze hebben dan samen De Hunger Games gewonnen.

 

District 12 bestaat uit veel bos het is ook een beetje bergachtig. De mensen zijn hier erg arm. De arena waar de trainingen voor de Hunger Games worden gehouden bevind zich in de capitol waar alle mensen erg overdreven kleren en felle kleuren dragen. Er was hier ook veel metaal en technische dingen waardoor het er erg modern uitzag.

De plaats waar The Hunger Games worden gehouden is eigenlijk in een soort studio waar mensen alles in kunnen regelen; de tempratuur, het zonlicht, ze kunnen ook dieren creëren en in de ‘studio’ los laten lopen. Het is erg bosachtig, een aantal rivieren en ook bergachtig gebied ook is er een matige temperatuur.

Dit gaf een gek gevoel omdat je wist dat het eigenlijk allemaal erg modern was maar dat het in de ‘studio’ er erg natuurlijk uit zag met natuurlijk licht.
Het gebied geeft een spannend tintje. En de bomen gaven een gevoel van een doolhof.

In de show van de presentator, om The Hunger Games op te hemelen samen met zijn spelers, werden verschillende kleuren licht gebruikt, wat ook paste bij de kleurrijke samenleving die ze hebben.

Qua kleding hadden de mensen in de district grijze, oude kleding aan. hierdoor kon je de armoede in zien van de mensen. Voor de loting hadden de mensen in de districten spreciaal nette kleren aangetrokken. Bij de opkomst droegen Kartniss en Peeta zwarte, intimiderende kleding. Toen ze bij de presentator zaten droegen ze nette en erg chique kleding. Tijdens de Hunger Games werd er simpele kleding gedragen.

 

Ik vond deze film heel leuk. Ik vind spannende films en boeken namelijk erg leuk om te zien/lezen. Het was veel beter dan ik had verwacht. Ik moest er wel eerst een beetje inkomen. Want ik snapte niet helemaal hoe de film in elkaar zat. Ik had in het begin er een beetje moeite mee om te volgen waar het over ging. Maar zodra ik het snapte vond ik het echt heel gaaf. De special effects, zoals de bosbrand door de vuurballen die gemaakt werden buiten de ‘studio’, vond ik ook erg echt lijken.

Ik zou deze film, of de boeken ervan, aanraden aan mensen die van spannende avonturen houden. Ook moet je een beetje houden van fictie.

 

Recensie http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3376/film/article/detail/3229514/2012/03/22/Hunger-Games-Spannend-en-ontroerend-waardige-opvolger-Harry-Potter.dhtml

Harry Potter is afgelopen, de Twilight-serie nadert het einde: geen wonder dat Hollywood naarstig zoekt naar een volgende melkkoe. Welke tienerserie met fantasy-elementen kan die andere twee qua populariteit evenaren? Sciencefictiondrama The Hunger Games, volgens een uitgekookte marketingcampagne. En dat kon nog wel eens kloppen ook.

Ook hier ligt een in Engeland en Amerika reeds succesvolle young adult-boekenserie aan de film ten grondslag. De ouders die al moeite hadden met dat ene stervende belangrijke personage in Harry Potter kunnen de borst nat maken: The Hunger Games draait om een jaarlijkse wedstrijd waarin 24 pubers van 12 tot 18 jaar elkaar in een afgesloten gebied tot op de dood bevechten, voor het oog van televisiecamera's. Het is een straf voor een jaren geleden uitgevochten oorlog in de voormalige Verenigde Staten, die verworden is tot een combinatie van een gladiatorengevecht en de ultieme realityshow.

Zoiets is al opzienbarend in een jeugdboek, maar dat de makers erin zijn geslaagd dit om te vormen tot een tienerfilm is misschien nog wel wonderlijker. Regisseur Gary Ross (Seabiscuit, Pleasantville) laat hooguit flitsen van slachtingen zien, maar toont wel genoeg om het gruwelijke van de spelen invoelbaar te maken.

Ruwe diamant die weigert te pleasen
Even belangrijk als die spelen, is de aanloop ernaartoe. De film volgt een van de gedwongen kandidaten, Katniss Everdeen, afkomstig uit het kansloze, straatarme District 12. Het is een prachtige rol van Jennifer Lawrence, die in arthousesucces Winter's Bone al precies zo'n meisje neerzette: een ruwe diamant die weigert te pleasen, en eerder opvalt door haar stugge onverzettelijkheid dan door haar schoonheid. Hoewel ze uitstekend kan jagen, lijkt ze bij voorbaat kansloos: net als in elke talentenshow is populariteit bij de kijker hier misschien wel belangrijker dan vaardigheden.

Het tweeëenhalf uur durende The Hunger Games is afwisselend ontroerend, spannend en visueel overdonderend. Ross laat de armoede waar Katniss vandaan komt hard botsen op de extravaganza waar ze terecht komt: de decors en kostuums vormen een originele, kleurrijke combinatie van Alice in Wonderland-design, dictatoriale architectuur en 18de-eeuwse pruikenmode.

Acteurs als Stanley Tucci en Toby Jones spelen hun bijrollen met aanstekelijk plezier. Ross neemt de kijker prettig serieus: geen moment wordt het publiek overvoerd met informatie, omdat hij erop vertrouwt dat het ook zelf kan nadenken. Maar nog fijner is dat The Hunger Games ook qua thematiek wel wat aandurft. Dit legt genadeloos de wreedheid bloot die schuilt achter talentenjachten, het stelt vragen over politici en de mensen die zij hun oorlogen laten uitvechten.

Het maakt het verband tussen ongelijkheid en opstand inzichtelijk en toont hoe je via de televisie een groot publiek kunt bespelen. Orwelliaanse, actuele thema's zijn het, aantrekkelijk verpakt voor tieners - voor een Hollywoodfranchise is dat eigenlijk nog opmerkelijker dan bij de bij bosjes stervende pubers.

Ik ben het er mee eens dat de hoofdrolspeler Katniss Everdeen eerder opvalt door haar stugheid dan door haar schoonheid. Ze kan zien dat ze zich een beetje afzet van hoe het hoort in de moderne capitol.

Er wordt gezegd dat Ross de kijker prettig serieus neemt en dat hij erop vertrouwt dat het publiek zelf kan nadenken. Hier had ik dus in het begin een beetje moeite mee, ik moest goed opletten waar het nou precies over ging.

 

Maar over het algemeen vond ik deze film erg leuk!